Najlepsze wczasy i wakacje w Krynicy tylko u nas

Łemkowie

Łemkowie

Sie 14, 2015

Rejon Beskidu Sądeckiego, a wię Krynicy i jej okolic, jest ściśle związany z historią Łemków. Terminem tym określą się grupę etniczną górali karpackich, zamieszkujących obszary wzdłuż głównej linii Karpat Wschodnich, którzy ukształtowali się jako zbiorowość o osiadłym trybie życia pod koniec XVI wieku.

Jak do tej pory nie ustalono jednoznacznie skąd pochodzą Łemkowie. Specjaliści skłaniają się ku tezie, iż przybywali oni na tereny Polski w średniowieczu podczas migracji pasterskich plemion wołoskich, wcześniej przebywających na ziemiach obecnej Rumunii. Ludy te zamieszkały z miejscową ludnością ruską, co spowodowało częściowe przyjmowanie jej obyczajów, kultury i języka. Łemkowie zajmowali się przede wszystkim hodowlą owiec i uprawą roli. W większości byli wyznawcami Kościoła grekokatolickiego. Migracje wołoskie na teren dzisiejszej Polski wkroczyły na przełomie XIII i XIV wieku. Osadnicy dotarli aż do terenów Beskidu Śląskiego. Na przełomie XV i XVII wieku Wołosi przekształcili się z pasterzy-wędrowców na osiadłych rolników.

Język Łemków stanowi odmianę języka ukraińskiego, na którego ukształtowanie miały ogromny wpływ języki polski i słowacki. Można wyodrębnić w nim również pojedyncze elementy węgierskiego i rumuńskiego. Język łemkowski zawsze był niejednorodny. Praktycznie każda większa wioska miała swoje charakterystyczne słownictwo. Po zakończeniu I wojny światowej próbowano wprowadzić naukę języka w wersji „znormalizowanej”, z okolic Krynicy, jednak budziło to wśród Łemków sprzeciw.
—–
REKLAMA

Jeśli szukasz ciekawych kwater, to apartamenty z basenem Chorwacja oferuje w atrakcyjnych cenach.

—–
Kultura łemkowska, uboga w dzieła pisane i literaturę, jest natomiast bardzo bogata w piękne pieśni. Na styku folklorów Ukrainy, Słowacji, Węgier i Polski powstała oryginalna muzyka, opisująca życie codzienne Łemków, ich pracę, miłości. Istnieją także pieśni wojenne i emigracyjne. Typowa łemkowska kapela składała się ze skrzypiec, basów, jak również z cymbałów.
Łemkowskie budowali zagrody wyłącznie jednobudynkowe, nazywane chyżą. Obejmowała ona dom mieszkalny, pomieszczenia inwentarskie i gospodarcze. Nad tym znajdował się obszerny strych pełniący rolę stodoły. Domy orientowano tak, aby część mieszkalna znajdowała się od strony południowej. Szeregowo umieszczano część mieszkalną, stajnię i boisko, gdzie trzymano wóz. Część mieszkalną stanowiła izba, alkierz i sień, a czasem jeszcze komory.
Łemkowie byli wyznania prawosławnego. Pozostawili po sobie bogactwo różnego rodzaju świątyń, których cechami wspólnymi jest trójdzielność – zbudowane z sanktuarium, gdzie stoi ołtarz, nawy głównej i babińca. W każdej cerkwi musiał znajdować się ikonostas.

Łemkowszczyzna usiana jest także kamiennymi krzyżami i kapliczkami. Najstarsze zachowane kapliczki sięgają lat 60-tych XIX wieku.